Ik lig op de bank dit avontuur te typen terwijl mijn andere oog gericht is op de ‘vind mijn vrienden app’ op de iPhone. Voor het eerst van zijn leven is Sander alleen op pad met het openbaar vervoer. 

Ik zie dat hij bij de goede bushalte staat.

Vanmorgen vertelde hij aan Monique dat hij alleen met de bus naar de disco wilde. Geen idee waar dat nu vandaan kwam. Lang geleden hebben we geoefend om met de bus naar zijn werk te gaan, maar dat heeft hij nooit alleen aangedurfd. We hadden dat idee ook al laten varen. 

Hij zit nu in de bus en gaat de goede kant op, richting het centum.

Monique en ik schrokken behoorlijk. Sander heeft nooit alleen gereisd. Hij is zelfs nog nooit alleen over straat geweest. En laten we hem dan nu alleen naar het centrum gaan? Hij kent waarschijnlijk wel de weg, want we gaan vaker samen met de bus naar het centrum. We komen dan ook wel eens langs Café Men At Work, waar de Time Out Disco is.

Hij belt, “ik zit in de bus” meldt hij met een trotse stem. Ik vraag of hij het leuk vindt. “Ja, het is leuk” klinkt het vrolijk “het is rustig in de bus”. Ik vraag of hij wil blijven kletsen, maar het is wel goed zo en hij hangt op.

We hebben dus besloten om hem te laten gaan. Met alle risico’s van dien en natuurlijk met de nodige instructies als “bellen als er wat is”, “vraag hulp aan de chauffeur als je je niet prettig voelt” en “kijk echt goed uit bij het oversteken, vooral op het busstation”. Als dit goed gaat, dan is dat een enorme stap in zelfvertrouwen en zelfstandigheid. Dat risico moeten we nemen. Al helemaal omdat hij zelf aangeeft dat hij er aan toe is. We vertrouwen hem.

Hij is op Almere Centraal aangekomen en zo te zien loopt hij de goede kant op.

De Time Out Disco is een disco op vrijdagavond waar mensen met en zonder beperking graag naar toe gaan. Zo ook Sander. Hij komt daar steevast vrienden tegen en gaat altijd als één van de laatsten weg.  We spraken wel af dat we hem wel weer ophalen. In het donker terug is een bruggetje te ver.

Hij is bij de disco aangenomen

Monique en ik houden het niet meer droog van spanning en opluchting. Wat zijn we trots op die gast en wat geeft dit een extra vertrouwen voor als hij over zes weken met begeleiding op zichzelf gaat wonen! 

Het is weer memorial day bij Sportclub Only Friends. Dan herdenken we alle sporters en vrijwilligers die zijn overleden. Bij een sportclub voor mensen met een beperking worden we daar meer dan normaal mee geconfronteerd. Goed om daar samen bij stil te blijven staan.

Die sporters en en vrijwilligers hebben letterlijk ieder een ster op het monument op het sportpark. Bij dit monument is er één keer per jaar een herdenkingsdienst. Sprekers en een zangeres wisselen elkaar dan af. Dit keer sprak Delia over Marco. Delia las het verhaal voor dat haar zus Ina over Marco had geschreven. Ina is zijn moeder en een vriendin van ons.

Het is alweer 20 jaar geleden dat Sander Marco en Nordin leerde kennen. De jochies werden beste vrienden en wij werden vrienden met hun ouders. 10 jaar geleden verloor Marco zijn strijd tegen kanker. De vriendschap van Marco, Nordin en Sander kwam een paar keer terug in het verhaal van Ina. Nordin en Sander zijn in de vorm van playmobil poppetjes met Marco meegegaan. Dat wilde hij graag. Dat wist ik nog niet en dat deed me veel.

Nordin en Sander zijn nog steeds beste vrienden. Binnenkort worden ze ook buurmannen als ze begeleid gaan wonen in ‘t Homerushuis. De jochies van weleer zijn nu jonge mannen en gaan straks zelfstandig door het leven. Hun namen staan al op de brievenbussen. Toch blijft er voor altijd een lege plek. One man is missing.

Gisteren kregen we te horen dat Sander in oktober de sleutel gaat krijgen. De sleutel van zijn eigen appartement in ‘t Homerushuis. Hij krijgt daar begeleiding van Stichting Philadelphia Zorg. Na bijna 25 jaar vliegt hij dan uit. 

We zijn meubels aan het uitzoeken. Iets waar hij eerder nooit zin in had. Vorige week veranderde er iets. We kwamen toen bij Profijt Meubel in Doe Mere terecht, op aanbeveling van Philadelphia en andere toekomstige bewoners van ’t Homerushuis. Verkoper Remco maakte meteen een leuke klik met Sander en samen waren ze bijna twee uur bezig met het uitzoeken van een zitbank, kasten, tafels en stoelen. Sander had er tot onze verrassing veel plezier in en maakte zelf hele duidelijke keuzes.

Vandaag waren we terug voor de puntjes op de i en om de offerte te tekenen. Sander was blij, maar toen Remco even weg was voor de laatste aanpassing, begon hij plotseling te huilen. Monique vroeg of hij het spannend vond. Sander zei “ja”. “Wat vind je dan precies spannend?”, “Dat ik straks niet meer thuis woon”. Toen zaten we alle drie even met tranen in onze ogen. We vinden het alle drie spannend. “Wil je het nog wel?” vroeg Monique. “Ja” en dat klonk gelukkig heel stellig.

Dat was de eerste keer dat Sander emotie toonde bij het feit dat hij gaat verhuizen. We zijn al meer dan drie jaar bezig met ‘t Homerushuis en we hebben het hier natuurlijk al veel vaker over gehad. Maar toen was het altijd “ja, leuk, samen met mijn vrienden”. Alsof het om een weekje vakantie gaat. 

Ik ben blij dat hij zijn verdriet liet zien. Het is belangrijk dat hij weet dat dat goed is en dat het erbij hoort. Monique en ik voelen precies hetzelfde en nu kunnen we met z’n drieën huilen en er over praten.

Toen we bij Profijt wegliepen kwamen we langs een beddenwinkel. Hij wilde nog wel even mee naar binnen. Een nieuw bed kunnen we nu ook afvinken. Nog wel een flinke lijst te gaan!

Ik zat gisteren in een panel tijdens een bijeenkomst van zo’n 200 managers van Stichting Philadelphia Zorg. Deze bijeenkomst ging over de nodige veranderingen voor een toekomstbestendige gehandicaptenzorg. Ik was daar met Mariska om over onze ervaring bij het opzetten van ‘t Homerushuis te vertellen. Mariska is daar één van de twee zorgmanagers. Er kwam een vraag uit de zaal waarom we spraken over “bewoners” en niet over “cliënten”. Hier wil ik nog even iets over kwijt.

Mijn zoon gaat op een lokatie wonen waar Philadelphia begeleiding geeft. Hij gaat daar wonen, dus wordt hij een “bewoner”. Sander is een gewoon mens net als iedereen en net als iedereen heeft hij op sommige gebieden hulp nodig. Sander heeft hulp nodig om zelfstandig te kunnen wonen. Om hem dan voor de rest van zijn leven “cliënt” te gaan noemen voelt helemaal verkeerd. 

Een andere manager uit de zaal vroeg toen of ik wel eens bij een dokter was geweest en dan ook bezwaar had tegen het stempel “patiënt”. Ik vond dat een goede scherpe vraag. Helaas kon de panelleider geen tijd vinden voor een antwoord. Het was immers ook lang niet het belangrijkste onderwerp van de dag. Maar ik wil die vraag toch graag beantwoorden. Gevoelsmatig zit dit onderwerp me hoog.

Toevallig is er vorige week flink in mijn hand gesneden. Gelukkig door een vakbekwaam chirurg. Toen hij daar naast me stond, met zijn mes in mijn hand, voelde ik me echt wel zijn patiënt. Maar nu niet meer. Als ik hem nu tegenkom, dan krijgt hij een high-five, omdat ik mijn wijsvinger weer kan gebruiken. Ik was zijn patiënt, omdat ik een reparatie nodig had. Ik ben niet voor altijd zijn patiënt omdat ik ben wie ik ben.

En zo voel ik dat voor Sander ook. Hij is wie hij is en dat maakt hem geen cliënt. Als hij hulp krijgt bij voetballen, dan is hij een voetballer. Als hij hulp krijgt op school, dan blijft hij een scholier. Krijgt hij hulp op zijn werk, dan is hij ook een medewerker. Gaat hij met begeleiding op vakantie, dan is hij een vakantieganger. Dus als hij hulp krijgt bij het wonen, dan is hij een bewoner en dan is hij niet plotseling een “cliënt”.

Philadelphia gunt in haar zorgvisie iedereen een gewoon eigen leven. Om dan vervolgens iedereen “cliënt” te blijven noemen klinkt alles behalve “gewoon”. Gelukkig is dat bij Philadelphia in Almere niet zo. Sander is daar wie hij is. 

Maar nogmaals, dit was lang niet de belangrijkste discussie die dag. Maar die scherpe vraag was niet beantwoord en ik bleef met een onafgemaakt gevoel zitten. Ik wilde dat even kwijt. Ik hoop dat dit verhaaltje zijn weg vindt naar de steller van die laatste vraag. Een reactie zou ik dan leuk vinden.

Sander kreeg deze week zijn appartement in ‘t Homerushuis toegewezen. We weten al heel lang dat hij daar aan het eind van dit jaar zelfstandig met begeleiding gaat wonen. We weten nu ook welk appartement het wordt. Daarmee weten we ook zijn toekomstige adres. Een dag later was ik daar.

Regelmatig maak ik een filmpje voor de social media van ‘t Homerushuis. Patrick, de voorman op de bouwplaats, vertelt dan aan toekomstige bewoner Kevin wat er allemaal is gebeurt en wat er nog staat te gebeuren. Dit keer stonden we op het terras aan de 4e en hoogste verdieping. Patrick vertelde daar dat het hoogste punt binnenkort wordt bereikt.

Sander zijn appartement is op de derde verdieping. Na de opname vroeg ik Patrick of ik daar even naartoe mocht lopen. Dat was OK en even later stapte ik over zijn drempel. Nog helemaal kaal binnen natuurlijk. Alleen nog beton. Maar na meer dan 6 jaar zoeken en werken aan zijn plek in de toekomst stond ik daar dan: de plek waar hij gelukkig zal blijven..

Gisteren was er een bijeenkomst met toekomstige bewoners en hun ouders. Daar kon iedereen die dat wilde hun naam schrijven in hun appartement op plattegronden aan de muur. Zo kon je zien wie je buren worden en wie er nog meer op dezelfde verdieping komen wonen. Elke verdieping krijgt een groep van 8 bewoners.

De bijeenkomst stond verder vooral in het teken van kennis maken met elkaar en met mogelijke toekomstige begeleiders. Voor die begeleiders was deze bijeenkomst een onderdeel van hun sollicitatieprocedure. Sander had al snel zijn favoriet gevonden. Dat was leuk om te zien. 

De bijeenkomst was in Buurtcentrum De Ruimte. Dat is vlak bij ‘t Homerushuis. Sander komt met een groepje vrienden op dezelfde verdieping te wonen. De huisnummers beginnen daar met een 8. We besloten om met die groep nog even naar de bouwplaats te lopen en daarna een kopje koffie te drinken. De vrienden zochten samen een tafel in de snackbar naast het buurtcentrum. De ouders parkeerden zich aan een tafel ernaast. 

De vrienden waren druk met elkaar in gesprek. Het zag er allemaal heel vanzelfsprekend uit. Het viel me niet moeilijk om de tafel met de ouders weg te denken..

Alle toekomstige bewoners van ‘t Homerushuis zijn bekend en afgelopen zaterdag gingen ze voor het eerst kennismaken met elkaar. Dat was tijdens een middagje midgetgolfen in Muiderberg. Sander was daar ook bij. Hij gaat over een jaar ook met begeleiding in ‘t Homerushuis wonen. Deze kennismakingsmiddag is de eerste stap in de overbruggingszorg. Voor het komende jaar is een heel programma uitgestippeld om de bewoners zo goed mogelijk voor te bereiden op het zelfstandig wonen. Deze begeleiding gebeurt zowel in groepsverband als individueel.

Die zaterdag was het zover. Hij ging kennismaken met zijn nieuwe buren en toekomstig begeleiders. Zijn vriend Nordin gaat daar ook wonen en was met ons mee. Toen we bij de midgetgolfbaan aankwamen waren we ze meteen kwijt. Terwijl Monique en ik een paar andere ouders begroetten waren zij al naar binnen. Er stonden nog meer ouders in de rij om hun kids aan te melden. Ik zag over hun schouders dat Sander en Nordin door de begeleiders werden teruggeroepen. Als ik het goed zag werd hun naam aangekruist en kregen ze een naamsticker op. En weg waren ze weer. Ze liepen vrolijk naar andere bekenden en gingen al daar meteen druk in gesprek aan een tafeltje zitten.

We hebben ze gebracht, maar verder voelde ik me daar volstrekt overbodig. En toen sloeg het weer in. Het besef dat hij uit huis gaat en een leven zonder ons gaat opbouwen.  Dit is natuurlijk een fantastische start, maar ik werd er weer behoorlijk jankerig van. We hebben maar meteen rechtsomkeert gemaakt en zijn boodschappen gaan doen.

Grote boodschappen doen we in Muiden bij de AH XL op de “Maxis-gronden”. Zo noemde mijn moeder dat winkelcentrum. Daar is ook een Hema met een koffiecorner. Daar drinken we altijd een kop koffie met een gebakje of lunchen we met een broodje rookworst tussen de andere grijze koppen. Ja, we worden mooi traditioneel oud samen. Om één of andere reden hebben we daar steeds de fundamentelere gesprekken. Dit keer over mijn jankerigheid. Waarom schiet ik steeds vol bij het idee dat hij uit huis gaat? Samen gamen en over voetbal kletsen zal dan veel minder kunnen. Of is het gewoon de straks lege plek op de bank? Natuurlijk ga ik hem missen, maar dat voelt niet als de reden.

Toen Monique vroeg of het misschien opluchting was schoot ik vol. We hebben nu al meer dan 6 jaar gezocht naar een toekomst voor Sander, waar hij ook zonder ons gelukkig zal blijven. We hebben intensief aan meerdere woonprojecten meegewerkt. En telkens waren er spannende momenten of het wel zou lukken met de angst dat het zou mislukken. Ik jank dus van opluchting. ‘t Homerushuis wordt nu gebouwd en wordt zijn toekomstige woonplek. Alles voelt goed aan dit project. Belangrijker nog: Sander lijkt zich er dus nu al thuis te voelen.

Die overbruggingszorg is er niet alleen voor Sander die is er ook voor ons. Een broodje rookworst helpt daarbij.

We speelden dit weekend samen met elf andere Europese topclubs een G-toernooi in het stadion van Rapid Wien in Wenen. Mooie namen zoals Rapid Wien, Hannover, Salzburg, Juventus en wij zijn Ajax | Only Friends. Ajax heeft nog steeds een mooie naam in Europa en dat merk je. Ik ben één van de twee coaches van dit team en Sander is één van de spelers.

We kwamen op vrijdagochtend aan. Met deze groep de luchthavens door is op zich al een avontuur, maar alles was goed voorbereid en liep gesmeerd. Met de bus naar het hotel en toen de stad in. We hebben een paar mooie, leuke en lekkere plekjes in het mooie Wenen gezien. Dat was op zich ook al een hele belevenis. 

Op de zaterdag hebben we samen met Rapid Wien, Hannover en Juventus getraind. Gewoon alle spelers door elkaar. Leuk om het onderlinge respect te zien en de vriendschappen die voor het weekend werden gesloten. Als Sander scoort dan doet hij de celebration van Christiano Ronaldo. Hij rent dan eerst een half veld in de rondte, bij voorkeur richting publiek, springt dan hoog op en dan volgt het luide SSHHIUUUUW. Dat valt op. Hij draagt ook het rugnummer 7 van Ronaldo. Hij scoorde nog een keer en toen rende er een speler van Juventus met hem mee het veld over en samen sprongen ze hoog op met hun gezichten naar elkaar toe. Het SSHHIUUWWW klonk twee keer zo hard. Nog een nummer 7. Die duo-celebration herhaalde zich bij ieder doelpunt van één van beide. En zo zagen we die zaterdag nog veel meer tekenen van onderling respect en kameraadschap. We zaten in het hotel samen met Juventus en Hannover. En daar ging het vrolijk verder. 

Mooi om te zien dat die sporters met ‘een beperking’ blijkbaar geen beperking hebben in het sluiten van vriendschappen met ‘de vijand’ van morgen. Want dat was de dag dat het toernooi gespeeld werd. Waarschijnlijk valt hier iets te leren voor ‘normale’ sporters en hun supporters. 

We speelden de groepsfase van het toernooi in twee groepen van zes teams. We begonnen heel nerveus. Soms echt even de weg kwijt in het veld. Extra veel wedstrijdspanning, opgeteld bij veel aanmoedigingen en geluid dat rondzong in het stadion, zorgde voor (te) veel prikkels bij een aantal spelers. Ze waren voor de coaches soms ook letterlijk en figuurlijk onbereikbaar. Maar ze sloegen zich er doorheen en de coaches ook. De eerste wedstrijden werden met minimaal verschil gewonnen en soms zelfs in het laatste minuut. Spanningen liepen hoog op en we moesten als coaches alle zeilen bijzetten om de boel in het gareel te houden. 

Na de eerste twee gewonnen wedstrijden kwam de rust wat terug en en kwam ons vertrouwde goede spel ook wat terug. Zo wonnen we ook de andere wedstrijden in de groepsfase. We werden dus groepswinnaar. De winnaar van de andere groep werd Juventus en zo stonden beide nummers 7 in de finale tegen elkaar. 

In de finale werd er goed en hard gevoetbald, zonder dat het onsportief werd, maar van vriendschappen was even helemaal niets te merken. Beide teams gingen vol voor de winst en gaven alles. Het kameraadschap kwam pas weer terug na het fluitsignaal. We feliciteerden Juve met een goede 2-0 overwinning. Het verlies van de finale deed goed zeer, maar al snel realiseerden we ons dat we in de finale hebben gestaan van een groot internationaal toernooi in het imposante stadion van Rapid Wien tegen Juventus. Iets om heel trots op te zijn!

Ik schrijf dit verhaaltje op de terugweg in het vliegtuig. Trots op ons team en dankbaar en trots op iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt. Dit was een geweldig avontuur!

Ik kan niet slapen. De luiken staan open. Een heftige mix van verdriet, geluk, woede, frustratie, wanhoop en blijdschap heeft normaal gesproken een plekje waar ze zich redelijk koest houden. Gisteravond gingen de luiken echter open tijdens de voorstelling Lastige Ouders. Ik schrijf het maar weer op. Meestal gaan ze dan weer dicht.

De voorstelling Lastige Ouders werd aangeboden door Philadelphia. Philadelphia realiseert ‘t Homerushuis. Daar gaat Sander straks wonen. Er zaten zo’n 50 bezoekers in de zaal. Allemaal ouders en begeleiders van toekomstige bewoners van ‘t Homerushuis. De voorstelling werd gespeeld door twee acteurs. Heel mooi werd verbeeld hoe zij samen een kind kregen en wat er door de jaren heen met hun gebeurde, omdat die mooie zoon een ernstige verstandelijke beperking bleek te hebben. De actrice die de moeder speelt, beeldt hierbij haar eigen levensverhaal uit en dat voel je bij beide acteurs.

Het begint met Geluk en Blijdschap met een mooie zoon en even later Onrust bij het vermoeden dat er iets aan de hand is. Boosheid en Onmacht, omdat het vermoeden van overbezorgde ouders de overhand heeft bij mensen waar je hulp moet halen. Hoop en Opluchting als je dan eindelijk bij iemand de erkenning vindt en die met je op zoek gaat naar oorzaak en genezing. Paniek en Wanhoop als je wereld instort wanneer genezing niet mogelijk blijkt. Verdriet, Geluk, Berusting en Vermoeidheid als alles dan toch langzaam “normaal” gaat worden. En dan komt Angst. Angst uit het besef dat je de zorg niet voor altijd zelf kan blijven bieden. De zoektocht naar zijn plek in de toekomst geeft vooral Frustratie als die plek niet te vinden is, of niet blijkt te passen. Gelukkig eindigen we met Blijdschap en Champagne als de plek dan toch eindelijk is gevonden.

Alles kwam in de voorstelling voorbij, alsof je eigen leven gespeeld werd. Toen moeder op het toneel begon te schreeuwen van Wanhoop en Verdriet sprongen bij mij de luiken eraf. Ik stikte en wilde ik naar buiten, maar haar Opluchting liet mij ook weer ademen. Gelukkig eindigde de voorstelling met Champagne en gingen de luiken op een kier. Wat het allemaal extra realistisch maakte was dat Petra voor me zat. Petra was Sander zijn leerkracht tijdens het Shirt van Opa, de moeilijkste periode in zijn leven. Ik had haar al heel lang niet meer gezien. 

Na afloop van de voorstelling gingen de acteurs in gesprek met de bezoekers. Ik bleek lang niet de enige waar de luiken klapperden. Het was mooi om wat persoonlijke verhalen te horen en je weer te realiseren dat je lang niet de enige bent die met deze gevoelens loopt. Deze emoties maken je gedrag soms lastig voor hulpverleners, maar dat betekent niet dat je dan dus een lastige ouder bent. Gewoon een mens, die soms moeite heeft de luiken onder controle te houden. Mooi dat Philadelphia ons deze voorstelling heeft aangeboden. Dank voor het begrip.

Het is ochtend geworden. Ik hoor Sander de badkamer ingaan. Het wordt vast weer een mooie dag.

Meer over de voorstelling:
krachtvanbeleving.nl/voorstellingen/lastige-ouders
eigenwerktheaterteam.nl/voorstelling/lastige-ouders

Zaterdag was het zover, de start van de bouw van ‘t Homerushuis. Het huis waar Sander over anderhalf jaar gaat wonen. Wonen met begeleiding. Het lijkt er echt op dat dit ook de droomplek wordt waar ik meer dan twee jaar geleden over schreef. Reuze spannend allemaal.

Het wordt een huis met sociale en technische innovaties om de huidige en toekomstige problemen in de zorg het hoofd te bieden en om het leven in ‘t Homerushuis nog leuker te maken. Dit is ook de reden dat het project in de belangstelling staat van de media. Zo eindigden Sander en ik samen op TV zaterdag.

Het was een feest voor de hele buurt, met live muziek, gratis koffie, thee, limonade en gebak, leuke activiteiten en een ruil- en weggeef vrijmarkt waar bewoners en buren met hun overbodige spullen een ander een plezier konden doen.

Het officiële startsein voor de bouw was ook startsein van het buurtfeest. Dit sein werd gegeven voor wethouder Froukje de Jonge en oud hockey international Minke Booij. Zij onthulden samen het hekdoek met alle informatie over de bouw. Voorafgaand had Minke interviews gedaan met de verschillende partijen die ‘t Homerushuis mogelijk gaan maken.

Ik was daar met een paar honderd feestgangers schat ik. Monique kon niet mee. Zij herstelt van een operatie. Gelukkig gaat dit herstel goed. Sander was logeren bij Logee Okee. Nu gaat zowat de hele logeergroep in ‘t Homerushuis wonen dus Logee Okee was met de hele groep op het feest. Sander vierde het feest dus met zijn vrienden en dan heeft hij ook geen aandacht voor mij. Zo hoort dat natuurlijk ook, maar een beetje apart voelde het wel.

Ik help het project met de externe communicatie. Ik hielp de aanwezig media dan ook met het regelen van hun interviews. Omroep Flevoland had in de gaten dat ik ook een vader van een toekomstige bewoner was en vroeg of ze mij op camera mochten interviewen. Dat was geen probleem. Ze vroegen of ze Sander dan ook konden interviewen. Daar kom je maar op één manier achter zei ik. Ik ga het hem vragen en dan zien we wel of het lukt. Sander was er meteen voor in en ging stoer voor de camera zitten en beantwoorde de vragen naar zijn kunnen en dat ging heel goed. Wat kan ik die jongen toch elke keer weer onderschatten. Trots op die gast!

En zo zaten we diezelfde avond nog in een videoreportage van Omroep Flevoland. Als je op de afbeelding met het witte spandoek klikt kom je op de pagina van Omroep Flevoland met de videoreportage.

Het was nog lang gezellig op het feest en Sander en zijn vrienden waren goede gangmakers. Later in de middag vertrok de logeergroep. De begeleiders kwamen nog even gedag zeggen. Sander had alleen aandacht voor zijn vrienden.

Ik was niet echt eenzaam op het feest. Er was genoeg te doen en ik kende vele aanwezigen. Mijn oudste broer was er ook en mijn beste vriend kwam onverwachts opdagen. Ik heb me prima vermaakt op een zeer geslaagd feest. Maar Sander was daar met zijn vrienden en niet met mij. Dat is precies waar ik aan zal moeten wennen denk ik..