Ik lig op de bank dit avontuur te typen terwijl mijn andere oog gericht is op de ‘vind mijn vrienden app’ op de iPhone. Voor het eerst van zijn leven is Sander alleen op pad met het openbaar vervoer. 

Ik zie dat hij bij de goede bushalte staat.

Vanmorgen vertelde hij aan Monique dat hij alleen met de bus naar de disco wilde. Geen idee waar dat nu vandaan kwam. Lang geleden hebben we geoefend om met de bus naar zijn werk te gaan, maar dat heeft hij nooit alleen aangedurfd. We hadden dat idee ook al laten varen. 

Hij zit nu in de bus en gaat de goede kant op, richting het centum.

Monique en ik schrokken behoorlijk. Sander heeft nooit alleen gereisd. Hij is zelfs nog nooit alleen over straat geweest. En laten we hem dan nu alleen naar het centrum gaan? Hij kent waarschijnlijk wel de weg, want we gaan vaker samen met de bus naar het centrum. We komen dan ook wel eens langs Café Men At Work, waar de Time Out Disco is.

Hij belt, “ik zit in de bus” meldt hij met een trotse stem. Ik vraag of hij het leuk vindt. “Ja, het is leuk” klinkt het vrolijk “het is rustig in de bus”. Ik vraag of hij wil blijven kletsen, maar het is wel goed zo en hij hangt op.

We hebben dus besloten om hem te laten gaan. Met alle risico’s van dien en natuurlijk met de nodige instructies als “bellen als er wat is”, “vraag hulp aan de chauffeur als je je niet prettig voelt” en “kijk echt goed uit bij het oversteken, vooral op het busstation”. Als dit goed gaat, dan is dat een enorme stap in zelfvertrouwen en zelfstandigheid. Dat risico moeten we nemen. Al helemaal omdat hij zelf aangeeft dat hij er aan toe is. We vertrouwen hem.

Hij is op Almere Centraal aangekomen en zo te zien loopt hij de goede kant op.

De Time Out Disco is een disco op vrijdagavond waar mensen met en zonder beperking graag naar toe gaan. Zo ook Sander. Hij komt daar steevast vrienden tegen en gaat altijd als één van de laatsten weg.  We spraken wel af dat we hem wel weer ophalen. In het donker terug is een bruggetje te ver.

Hij is bij de disco aangenomen

Monique en ik houden het niet meer droog van spanning en opluchting. Wat zijn we trots op die gast en wat geeft dit een extra vertrouwen voor als hij over zes weken met begeleiding op zichzelf gaat wonen!