Sander kreeg deze week zijn appartement in ‘t Homerushuis toegewezen. We weten al heel lang dat hij daar aan het eind van dit jaar zelfstandig met begeleiding gaat wonen. We weten nu ook welk appartement het wordt. Daarmee weten we ook zijn toekomstige adres. Een dag later was ik daar.

Regelmatig maak ik een filmpje voor de social media van ‘t Homerushuis. Patrick, de voorman op de bouwplaats, vertelt dan aan toekomstige bewoner Kevin wat er allemaal is gebeurt en wat er nog staat te gebeuren. Dit keer stonden we op het terras aan de 4e en hoogste verdieping. Patrick vertelde daar dat het hoogste punt binnenkort wordt bereikt.

Sander zijn appartement is op de derde verdieping. Na de opname vroeg ik Patrick of ik daar even naartoe mocht lopen. Dat was OK en even later stapte ik over zijn drempel. Nog helemaal kaal binnen natuurlijk. Alleen nog beton. Maar na meer dan 6 jaar zoeken en werken aan zijn plek in de toekomst stond ik daar dan: de plek waar hij gelukkig zal blijven..

Gisteren was er een bijeenkomst met toekomstige bewoners en hun ouders. Daar kon iedereen die dat wilde hun naam schrijven in hun appartement op plattegronden aan de muur. Zo kon je zien wie je buren worden en wie er nog meer op dezelfde verdieping komen wonen. Elke verdieping krijgt een groep van 8 bewoners.

De bijeenkomst stond verder vooral in het teken van kennis maken met elkaar en met mogelijke toekomstige begeleiders. Voor die begeleiders was deze bijeenkomst een onderdeel van hun sollicitatieprocedure. Sander had al snel zijn favoriet gevonden. Dat was leuk om te zien. 

De bijeenkomst was in Buurtcentrum De Ruimte. Dat is vlak bij ‘t Homerushuis. Sander komt met een groepje vrienden op dezelfde verdieping te wonen. De huisnummers beginnen daar met een 8. We besloten om met die groep nog even naar de bouwplaats te lopen en daarna een kopje koffie te drinken. De vrienden zochten samen een tafel in de snackbar naast het buurtcentrum. De ouders parkeerden zich aan een tafel ernaast. 

De vrienden waren druk met elkaar in gesprek. Het zag er allemaal heel vanzelfsprekend uit. Het viel me niet moeilijk om de tafel met de ouders weg te denken..