Alle toekomstige bewoners van ‘t Homerushuis zijn bekend en afgelopen zaterdag gingen ze voor het eerst kennismaken met elkaar. Dat was tijdens een middagje midgetgolfen in Muiderberg. Sander was daar ook bij. Hij gaat over een jaar ook met begeleiding in ‘t Homerushuis wonen. Deze kennismakingsmiddag is de eerste stap in de overbruggingszorg. Voor het komende jaar is een heel programma uitgestippeld om de bewoners zo goed mogelijk voor te bereiden op het zelfstandig wonen. Deze begeleiding gebeurt zowel in groepsverband als individueel.
Die zaterdag was het zover. Hij ging kennismaken met zijn nieuwe buren en toekomstig begeleiders. Zijn vriend Nordin gaat daar ook wonen en was met ons mee. Toen we bij de midgetgolfbaan aankwamen waren we ze meteen kwijt. Terwijl Monique en ik een paar andere ouders begroetten waren zij al naar binnen. Er stonden nog meer ouders in de rij om hun kids aan te melden. Ik zag over hun schouders dat Sander en Nordin door de begeleiders werden teruggeroepen. Als ik het goed zag werd hun naam aangekruist en kregen ze een naamsticker op. En weg waren ze weer. Ze liepen vrolijk naar andere bekenden en gingen al daar meteen druk in gesprek aan een tafeltje zitten.
We hebben ze gebracht, maar verder voelde ik me daar volstrekt overbodig. En toen sloeg het weer in. Het besef dat hij uit huis gaat en een leven zonder ons gaat opbouwen. Dit is natuurlijk een fantastische start, maar ik werd er weer behoorlijk jankerig van. We hebben maar meteen rechtsomkeert gemaakt en zijn boodschappen gaan doen.
Grote boodschappen doen we in Muiden bij de AH XL op de “Maxis-gronden”. Zo noemde mijn moeder dat winkelcentrum. Daar is ook een Hema met een koffiecorner. Daar drinken we altijd een kop koffie met een gebakje of lunchen we met een broodje rookworst tussen de andere grijze koppen. Ja, we worden mooi traditioneel oud samen. Om één of andere reden hebben we daar steeds de fundamentelere gesprekken. Dit keer over mijn jankerigheid. Waarom schiet ik steeds vol bij het idee dat hij uit huis gaat? Samen gamen en over voetbal kletsen zal dan veel minder kunnen. Of is het gewoon de straks lege plek op de bank? Natuurlijk ga ik hem missen, maar dat voelt niet als de reden.
Toen Monique vroeg of het misschien opluchting was schoot ik vol. We hebben nu al meer dan 6 jaar gezocht naar een toekomst voor Sander, waar hij ook zonder ons gelukkig zal blijven. We hebben intensief aan meerdere woonprojecten meegewerkt. En telkens waren er spannende momenten of het wel zou lukken met de angst dat het zou mislukken. Ik jank dus van opluchting. ‘t Homerushuis wordt nu gebouwd en wordt zijn toekomstige woonplek. Alles voelt goed aan dit project. Belangrijker nog: Sander lijkt zich er dus nu al thuis te voelen.
Die overbruggingszorg is er niet alleen voor Sander die is er ook voor ons. Een broodje rookworst helpt daarbij.
Avonturen met Sander 
Dag Ton, al weer heel lang geleden trok ik een beetje met je op in deze zoektocht; een mooie woonplek voor Sander. Wat goed om jouw verhalen tegen te komen en blij voor jullie dat het is gelukt in het Homerushuis. Heel veel succes met de komende stappen.
LikeGeliked door 1 persoon
Hoi Alfons, Dank je! Ja, dat herinner ik me nog. Veel geleerd in die tijd!
LikeLike
Wederom weer een mooie verhaal, als je nu echt zo graag wil gamen dan kom ik wel een vrijdag middag gamen in plaats van een beetje klungelen met een stuk hout.
LikeGeliked door 1 persoon
Alleen vrijdagmiddag? Ik kan dan 24/7 gamen 🤪
LikeLike
Die jankerigheid heb ik nog steeds, na ruim 13 jaar. Soms gaat het wat beter, maar nooit meer helemaal goed.
Mooi schrijfset, ik ga je volgen.
LikeGeliked door 1 persoon
Leuk dat je de verhaaltjes gaat volgen! 😊
LikeLike
Hey Ton, ik had hetzelfde. Ik heb haar al zo vaak weggebracht naar iets, maar dit keer vond ik het lastig. Er kon nog net een handje omhoog: dag mam….. slik.
Waarom die waterlanders op dat moment dan wel komen…… het kwam echt bij mij binnen. Het gaat nu echt starten. Gelukkig hebben we nog ruim een jaar😉
LikeGeliked door 1 persoon
Die overbruggingszorg kunnen wij ook wel gebruiken 😜
LikeLike
Hai Ton,
Ach, ik kan me echt verplaatsen in je emoties.
Het is een opluchting en ook een ontlading en hoe opwekkend is dat.
Wat het straks zo mooi maakt is niet alleen dat je jongen op zijn plek zit en zijn eigen leven kan en mag leiden, maar ook dat je een nieuwe relatie met hem kunt opbouwen!
Een veel gelijkwaardigere relatie dan ooit daarvoor. Die zal dan wrs ook volwassener aanvoelen, althans voor Sander.
Zoveel om naar uit te kijken.
En dan samen een broodje rookworst eten….als hij tijd heeft.
LikeGeliked door 1 persoon
De tijd zal het leren Magda. Ik kijk er naar uit! 😊
LikeLike
Wat eerlijke en mooie woorden…
Ik herken mijzelf in jouw verhaal (ook al is het voor ons inmiddels alweer 11 jaar geleden…)
Geloof me Ton, jullie komen nog voor veel meer ervaringen te staan die je gaan ontroeren… in positieve zin.
Natuurlijk blijft er regelmatig zorg op afstand, maar dat is goed.
Het is fijn om betrokken te zijn.
Echt super dat jullie een plekje hebben gevonden dat voor Sander en voor jullie goed voelt!
Liefs,
LikeGeliked door 1 persoon
Dank je Lilian! Groetjes aan Marcel!
LikeLike
Ga ik doen!!👍
LikeLike
Als je het zo vertelt (‘schrijft) jank ik met je mee broertje. Sterkte entoch veeeeeel plezier.
LikeGeliked door 1 persoon
Gaat goed komen broer!
LikeLike
Wat een mooi verhaal weer, ik kan me voorstellen dat je je droevig voelt, het is inderdaad weer een stukje los laten. Fijn dat Sander het zo goed met zijn nieuwe medebewoners kan vinden.
LikeGeliked door 1 persoon
Dat is zeker heel gaaf Ankie!
LikeLike
Fijn dat je je even onmisbaar voelde, maar Sander kan je echt nog niet missen er komen weer nieuwe momentjes maar dan anders. Weer een mooi verhaal.
LikeGeliked door 1 persoon
Dank je Marjan! 😊
LikeLike
Wij worden ouder Ton. Loslaten wat je lief is, daar gaat wat tijd overheen, maar ook bij jou zal dat goed komen.
LikeGeliked door 1 persoon
Ik doe mijn best Robbie! 😊
LikeLike